'Geeft u nog steeds les?' vroeg ik.
'Ja,' antwoordde hij. 'Nu op een andere school. Ik geef tegenwoordig Engelse les op de middelbare school.'
'Engels?' vroeg ik plagend. 'Wat is er met geschiedenis gebeurd?'
Hij lachte, een diepe, warme lach. "Het blijkt dat ik beter ben in het bespreken van literatuur."
We hebben die dag urenlang gepraat – over zijn jaren als leraar, de leerlingen waar hij trots op was (en die hem soms tot waanzin dreven), en de verhalen die hem altijd bijgebleven waren. Ik deelde mijn eigen avonturen in de stad: de banen, de tegenslagen en mijn droom om ooit een eigen bedrijfje te beginnen.
Tegen de tijd dat we aan ons derde diner begonnen – in een knusse bistro met zacht kaarslicht – had ik het gevoel dat ik een nieuwe kant van Leo ontdekte.
'Ik begin te denken dat je me alleen maar hier houdt voor gratis geschiedenisweetjes,' grapte ik terwijl hij de rekening betaalde.
'Betrapt,' zei hij grijnzend, terwijl hij dichterbij kwam. 'Hoewel ik misschien andere redenen heb.'
Een jaar later stonden we onder de grote eik in de achtertuin van mijn ouders, omringd door lichtjes, het gelach van dierbaren en het zachte geritsel van bladeren.
Het was een kleine, intieme bruiloft, precies zoals we het wilden.
Dit was niet het liefdesverhaal dat ik me had voorgesteld, maar het voelde in alle opzichten perfect.
Die avond, nadat de gasten vertrokken waren en het huis stil was, hadden Leo en ik eindelijk even een momentje voor onszelf.
'Ik heb iets voor je,' zei hij, zijn ogen fonkelend van opwinding.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
