Mark stond midden in wat ik alleen maar kan omschrijven als Gamer Disneyland. Koptelefoon op, controller in de hand, een halo van ledlampjes die de kamer in pulserende kleuren baadde. Aan de ene kant wankelde een berg blikjes energiedrank. Aan de andere kant snackpapiertjes, een half opgegeten sandwich en een zak gummiwormen.
De kamer van de jongens had een complete transformatie ondergaan. Hun eenpersoonsbedden waren aan de kant geschoven en vervangen door een gigantische poef en een enorme flatscreen-tv. Een minikoelkast zoemde in de hoek. Een Fortnite-poster blokkeerde het raam.
En hier is mijn man, helemaal opgaand in het spel.
"Mark," gromde ik, terwijl ik de koptelefoon van zijn hoofd rukte. "Wat is hier in godsnaam aan de hand?"
Hij knipperde met zijn ogen, verdwaasd. "Oh. Hé, lieverd. Je bent vroeg thuisgekomen."
"Vroeg? Het is middernacht. Waarom slapen onze kinderen op de grond in de gang?"
Hij krabde zich achter zijn oren en probeerde de vraag te verwerken. "O ja. Ze zeiden dat ze wilden kamperen. Een gaaf avontuur."
Ik keek hem boos aan. "Ze zijn niet aan het kamperen. Ze liggen op een vieze vloer, zonder toezicht, en jij neemt hun kamer over om Call of Duty te spelen."
Hij haalde zijn schouders op. "Ze vonden het lekker. Ik heb ze pizza gegeven en ze laat opblijven. Het was prima."
"Nee, geen probleem," snauwde ik. "Hoe zit het met tandenpoetsen? Hoe zit het met bedtijdrituelen? Baden? Een schoon kussen?"
"Sarah, kalm aan," mompelde hij. "Ze leven nog. Je overdrijft."
Dat was het moment dat ik brak.
"Reageer je nu overdreven? Je hebt hun kamer omgetoverd tot een gamershol en onze kinderen naar de vloer verbannen alsof het een logeerpartijtje in een pakhuis was! Ik ben al zeven dagen weg en je bent nu al vergeten hoe je een ouder moet zijn!"
Hij rolde met zijn ogen en pakte de controller weer. Ik griste hem af voordat hij hem kon aanraken.
"Ga de jongens maar naar bed brengen. Nu."
"Maar ik zat midden in—"
"NU, Mark."
Hij mopperde, maar luisterde wel. Ik keek toe hoe hij Tommy onhandig oppakte en naar bed droeg alsof hij huiswerk maakte. Ondertussen knuffelde ik Alex, veegde de vlek van zijn wang en wiegde hem zachtjes. Mijn hart brak een beetje.
Toen ik naar ze beiden keek, besefte ik iets:
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
